Bella Chagall's Memories

An Excerpt and Illustration from Brenendike likht

Bella Chagall was born Berta Rosenfeld to a family in the jewelry business who belonged to the Lubavitcher Hasidic sect. By the time she wrote this memoir, she was living in France with her husband, famed painter Marc Chagall. Both of them from Vitebsk, they chose to collaborate on the book, Brenendike likht (“Burning Lights”), a tribute to the town of their youth. Bella Chagall deliberately chose Yiddish as the language most appropriate for these memories, explaining, “It is an odd thing: a desire comes to me to write, and to write in my faltering mother tongue, which, as it happens, I have not spoken since I left the home of my parents.”

This exercise appears in the Yiddish Book Center's textbook In eynem by Asya Vaisman Schulman and Jordan Brown, with Mikhl Yashinsky. Learn more about the book here.

In the passage that follows, Bella Chagall narrates a Sukkos observance from her childhood. Examine Marc Chagall’s illustration below, which will help you to visualize the scene as Bella describes it.
Marc Chagall illustration
Answer questions 1-5 about the image above. Then scroll down to read the excerpt below the quiz and answer questions 6-10.
Click the option you think best answers each question, then click the "check answers" button to see how you did. Items highlighted green are correct. Items highlighted orange are incorrect.
Choose how you'd like to answer the questions:
Read this passage to answer questions 6-10 in the quiz above. Hover with your mouse or tap the words in gold to see a translation. 


צום אָװנט טוען אָן דער טאַטע מיט די ברידער זײערע מאַנטלען, װי זײ װאָלטן זיך געקליבן אַװעקגײן פֿון דער הײם. זײ גײען עסן װעטשערע אין דער סוכּה.

נישט די מאַמע, נישט איך, נישט די קעכין גײען אַהין אַרײַן. אַפֿילו דעם טאַטנס קידוש האָבן מיר, זאַלבעדריט, אױסגעהערט בײַ דער טיר פֿון דער סוכּה.

און דאָס עסן דערלאַנגט מען אין סוכּה דורך אַ פֿענצטערל, װי דורך אַ לאָך אַרײַן, אײן טעלער נאָך אַן אַנדערן. די ברידער קאָנען מײנען, אַז די טעלערלעך מיט דעם עסן קומען זײ גלײַך פֿון הימל אַראָפּ.

גיבן זײ גאָר נישט אַ טראַכט װעגן אונדז, װאָס זײַנען איבערגעבליבן אַלײן אין שטוב?

אין דער שטוב איז קאַלט. זי איז, װי אַ פּוסטע, װי אָן טיר און פֿענצטער. מיר זיצן זאַלבענאַנד מיט דער מאַמען און עסן אָן הנאה.

— מאַמע, פֿאַר װאָס זײַנען נאָר מיר אַלײן איבערגעבליבן דאָ מיט די דינסטן, װי מיר װאָלטן אַלײן געװען דינסטן? װאָס איז דאָס פֿאַר אַ יום־טובֿ, מאַמע?

איך שטײ נישט אָפּ פֿון איר.

— פֿאַר װאָס עסן זײ באַזונדער?

— אַך, קינדיטשקע, זײ זײַנען דאָך מאַנצבילן, — שלינגט די מאַמע אַלײן אומעטיק אַראָפּ איר קאַלטן ביסן פֿלײש.

פּלוצעם װערט אַ טומל אין קיך. די דינסטן לױפֿן הין און קריק פֿון הױף אין שטוב אַרײַן.

באַלעבאָסטע, ס׳האָט זיך אָנגעהױבן אַ רעגן!

טראָג זײ גלײַך אַרײַן דאָס גאַנצע עסן, זײ זאָלן קענען גיכער אָפּבענטשן![1] — פֿאַרטומלט זיך אױך די מאַמע.

איך בין צופֿרידן, װאָס ס׳רעגנט אין מיטן דער װעטשערע. פֿאַר אונדז מיט דער מאַמען איז דער יום־טובֿ אַזױ אומעטיק!

[1] זײ זאָלן קענען גיכער אָפּבענטשן
It is a mitzvah to eat in the sukkah. Such a mitzvah can only be successfully completed with the saying of the traditional post-meal blessings, which must also be recited within the sukkah walls.

Interactive version adapted by Sonia Bloom; see pages 333-335 in In eynem for original exercise.